» Haberin devamı...

SERAMİK ZEMİN KAROLARININ TARİHİ

19. yüzyılın ikinci yarısında, enkaustik karolar pahalı olsa da, birçok binada yaygın olarak kullanılan bir zemin döşeme malzemesi olmuşlardı.

Seramik yer karolarının kullanımı Orta ve Uzak Doğu’da M.Ö. 4. yüzyıla kadar uzanıyor. Romalılar Batı Avrupa’da yaptıkları işgaller sırasında çini geleneğini bu topraklara taşıdılar. Ancak, bu sanat Avrupa’da zamanla unutuldu. 12. yüzyılda Sistersiyan rahipleri katedral ve kiliseler için desenli çini yapma tekniğini geliştirdi. Ancak, bu sanat Reform hareketlerinin ardından 16. yüzyılda yeniden kayboldu. Türkiye ve Orta Doğu’da yapılan dekoratif duvar çinileri ve 17. yüzyılda Hollanda’da yapılan Delft çinileri hariç, seramik yer karosu 19. yüzyılın ortasına kadar Avrupa’da bir daha üretilmedi. Modern karo endüstrisi 1843 yılında unutulmuş çini yapımı sanatını canlandıran Herbert Minton tarafından geliştirildi. Karo endüstrisinde 1840’lı yıllarda kuru çamuru iki metal arasında sıkıştıran “toz-pres” yöntemi devrim yaptı. Toz-pres yöntemi ıslak çamur kullanarak elle karo yapımı tekniğinin yerini aldı ve karo yapımı endüstrisinin makineleşmesini kolaylaştırdı. 19. yüzyılının sonuna kadar, toz-pres yöntemi daha geniş renk ve desen seçeneğiyle daha iyi kalite yer karolarının üretiminin daha hızlı ve daha ucuz gerçekleşmesini sağlamıştır. 1850’li yıllarda Westminister’deki yeni Saray ve Kraliçe Victoria’nın Wight Adası’ndaki Kraliyet Konutu gibi önemli yapılar için enkaustik karolar seçildi. 19. yüzyılın ikinci yarısında, enkaustik karolar pahalı olsa da, birçok binada yaygın olarak kullanılan bir zemin döşeme malzemesi olmuşlardı.